Hannah's au pair

28 mei ben ik dus au pair af. Karen heeft inmiddels contact met een mogelijk nieuwe au pair, leuke meid. Hannah is bang dat ik mijn Engels vergeet als ik terugga en zegt dat ik een woordenboek moet kopen als ik terug ben en moet blijven oefenen! Want anders vergeet ik alles wat ze me geleerd heeft. En ik moet zeggen, het meest heb ik geleerd van haar. Want zij is een kind en voelt zich niet opgelaten om me continue te verbeteren, and I love it!

Ze is echt een schatje hoor. Ze eet fatsoenlijk, luistert, is slim, slim genoeg om leuke grapjes te maken, stelt zich niet vaak aan, is lief en meestal behulpzaam, echt leuk gewoon. Ze is aanhankelijk en vertrouwt me. Ik vind het heel leuk om met haar te spelen en haar uit te dagen (hoger op 't klimrek, die berg affietsen, goed viool spelen enz) en haar dan te zien groeien, glunderen van trots en genieten. Maar spelenderwijs leren is altijd het leukst, niet?

En gelúkkig eet ze goed. Dan komen hier vriendinnetjes spelen, en eten (ik liet hen het avondeten uitkiezen in de supermarkt), en dan likt zo'n mager meisje uren aan mijn met liefde gemaakte gehaktbal, die ze dan uiteindelijk na wat moeilijk doen met een halve aardappel en een muizenhapje groente opeet. Hannah had er inmiddels met smaak al drie verorberd.
En ze eet nu ook courgette en aubergine, gewoon omdat ik het zeg. En ze zeurt er niet over. Ook als het niet zo haar ding is, zoals gorgonzolasaus, ze eet geweldig goed. En dan geef ik haar een knuffel, omdat ik daar blij om ben. Maar als je haar toestaat de kieskeurige koningin uit te hangen, doet ze dat ook ;) Uiteraard.
Hannah is ook een dominantje, want ze krijgt heel vaak haar zin.

Dan denk ik: "Ik ben de 'ouder', niet jij." Maar ze is niet zo gewend om 'nee' te horen, dus dan stibbelt ze een beetje tegen. Maar ik vind het soms ook moeilijk om nee te zeggen, omdat ik weet dat Karen dan ja zou zeggen. Maar ik denk dat het goed is voor een kind om ook wat vaker nee te horen, en dat je niet maar alles kunt hebben en krijgen. Want ze heeft al 67 knuffels, en je kunt niet en, en, en, en, bestellen om er dan maar twee happen van te nemen omdat het veel te veel is. En dan waardeert ze het ook meer als ze het dan wel krijgt, denk ik. Maar ja, wie ben ik denk ik dan, ik heb zelf niet eens kinderen.

En dat vind ik lastig aan het au pair zijn, het schipperen tussen wat ik denk dat opvoedkundig goed is, en haar opvoeden zoals Karen dat goed vindt. Het is haar kind. En we moeten beide dezelfde regels voor haar hanteren natuurlijk. Die regels bepaalt Karen uiteraard. En over het algemeen ben ik het daar ook mee eens, het zijn wat kleine dingen waar ik dan mee worstel. Waarin ik strenger zou zijn denk ik. Maar ik wil ook niet de boeman zijn. Bijvoorbeeld, ik kam graag haar haar, maar ik vind dat als je 9 bent en lang haar wilt, je het ook zelf moet kunnen kammen. Anders moeten we het korter knippen. Ze kan het wel (maar niet goed), maar ze is er ook laks in, want ze wil liever dat het gedaan wordt. Aandacht, logisch. Elke dag haar haar kammen vind ik een beetje 'pamperen' en zo wordt ze niet zelfstandig, groot en sterk.

Ze vraagt veel aandacht, en dat is af en toe behoorlijk vermoeiend. Af en toe laat ze Karen en mij niet uitpraten, wil ze ertussen komen en onderbreken, omdat zij op dat moment de aandacht niet krijgt. Die ze trouwens genoeg krijgt. Karen geeft haar ook heel veel 'quality time'. Zelfs als ik aan de telefoon ben, moet ze op dat moment dingen laten zien of vertellen. Daar ga ik niet me akkoord ;) Dat weet ze nu.
Ze leert snel. Intelligent meisje volgens mij. Ze is lief, zorgzaam en aanhankelijk. Ik ben heel blij dat zij het is waarvoor ik mag zorgen!

Laatste moest Karen weer laat werken en toen zat ik met Hannah alleen aan het avondeten. En toen zei ze dat ze zich verdrietig voelde. Maar ze wist niet waarom. En toen moest ze op een gegeven moment huilen. Oprecht. En ze huilt niet vaak. En toen vond ik dat zo sneu voor haar dat ik het niet kon helpen, maar met haar mee huilde. Vast niet opvoedkundig verantwoord, maar ja ik ben nou eenmaal een huilebalk. Mijn god de dag dat ik hier wegga, moet er niet aan denken. Tegen de tijd dat ik in het vliegtuig stap ben ik helemaal kapot. Kan ik in ieder geval lekker slapen :)