Van ziek tot kinderwens

Ik was een beetje zielig (pijnlijk ongesteld) maar Hannah zorgde goed voor me :) Een groot kussen, plaid, iets te knabbelen, haar warme kersenpit knuffel op mijn buik en mintblaadjes op mijn hoofd. Real life, je kut voelen, het hoort er ook bij, dus ook de oncharmante foto's laat ik zien.

Als Hannah pijn heeft, kan ze zich (vind ik) behoorlijk aanstellen. Maar dan weet ik toch niet goed wat daarmee te doen, want ik heb dan natuurlijk toch met haar te doen. En misschien kan ze pijn nog niet zo goed relativeren en is 't meer schrik en angst. Dus dan troost ik haar zo goed als ik kan, zonder al te betuttelend te zijn. Want als ze dan afgeleid wordt, kan ze opeens wel gewoon praten. Maar als ze dan weer denkt aan de pijn is 't weer tranen met tuiten. Is het dan aanstellerij of is dat ook gewoon kind zijn. (?) Ik vrees ervoor ;)
Maar ik ben al zo 'hard' tegen haar, tegenover haar moeder en dat wil ik nou ook weer niet. Hoewel ik denk dat ze dat af en toe best een beetje mag hebben. Ik bedoel hard als in streng, en ik tollereer geen aanstellerij of prinsessengedrag. Althans dat probeer ik ;) Ik ben niet haar meid, en niet haar serveerster. (Tessa hold this, Tessa can you give me that, can you get that for me enz) Ze kan veel meer dan ze denkt en of doet (zeg ik haar ook) en dat leert ze dan weer van mij; zelfstandiger zijn en niet "Mamma/Tessa" roepen voor elke scheet. En dan beloon ik haar ook omdat ze dan een grote meid is. :)
En voor de rest is ze lief, volwassen en slim. En cute en grappig. En rete-nieuwsgierig ;) En bazig als het even kan. Ze vindt het dan ook heerlijk om allerlei regels te verzinnen voor welk (rollen)spel dan ook. Die dan voortdurend aangepast worden in haar voordeel. ;) En ja soms is ze ook vermoeiend. Maar dat is waarschijnlijk omdat ze kind is en niet uitgespeeld raakt, maar ik soms wel met haar. Want ik ben nou eenmaal volwassen en zij is een kind.

En nu begin ik een beetje als een moeder te klinken, die maar niet ophoudt te vertellen over hoe leuk haar kind wel niet is. Dat is eng. Aan de andere kant moet ik er meer en meer niet aan denken kinderen te krijgen. Niet voor Hannah, helemaal niet, laat dat duidelijk zijn. Het is de levensbepalende verantwoordelijkheid die me bepaald niet trekt. Karen zegt dat er opeens een moment komt, dat je dolgraag een kind wil, en niets liever dan dat en dat dat gevoel je opeens keihard treft. Dat het een hormoonkwestie is. Ben benieuwd...! Vast interessant dan om mijn blog nog eens na te lezen tegen die tijd!

Voor mijn gevoel tikt de tijd wel. Ik ben nu 28. Als ik kinderen zou willen, dan toch wel op z'n laatst op mijn 33e, dat is mijn gevoelsmatige max. Daarna is het helaas pindakaas, te laat. Boot gemist, change plans. Nog 5 jaar dus. Nou, dan mag ik wel opschieten met mijn leven op te bouwen dacht ik zo! En dan moet die biologische klok ook maar eens beginnen te tikken, maar ik merk er niks van. Lang leve de voorbehoedsmiddelen! :)

En om mijn geraas te beeindigen, een foto die er weinig mee te maken heeft, maar ach.

Ik had gekookt (doe ik nu zo'n vier dagen in de week denk ik). En opa en oma aten mee. Vlnr Margret, Hannah (die normaal gesproken alleen haar eigen bord afruimt), Bob, en Karen.